Posted: 08 Nov. 06 at 20:37 | IP Logged

เทเรซ่าเขียนรีวิวมาค่ะ เอามาลงให้ตรงนี้นะค่ะ เพราะคนเยอะดี+ไม่อยากรอนาน ฮิๆๆ

นางเอกชื่อยามาชิตะ เอมิ อุปนิสัยเป็นคนเข้ากับคนง่าย บางครั้งก็ออกแนวเอ๋อๆๆ มีหน้าตาคล้ายสัตว์ตัวเล็ก ดวงตากลมโต แถมเชื่องๆๆจนดูน่าสงสาร รักการกินเป็นชีวิตจิตใจ

พระเอกวานุบุจิ ทากะ (สัตว์ประเภทกินเนื้อ ดุร้าย)หนุ่มเงียบขรึม ดูอันตรายจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ แต่เป็นคนที่นิสัยดีพึ่งพาได้ แต่ทุกคนมักมองเค้าอย่างผิวเผิน แล้วก็พูดไปต่างๆๆนาๆๆว่าเค้าร้าย อันตราย

          เอมิ ย้ายมาพักหอพักของโรงเรียน เพราะพ่อย้ายที่ทำงาน เอมิจึงต้องมาอยุ่หอพัก ก่อนวันทีจะย้ายเข้าไปอยู่หอพักเอมิต้องไปกรอกรายละเยดใบสมัครข อเข้าอยู่หอพัก แล้วก็ต้องไปพบอาจารย์ผู้ดูแลหอด้วย ซารวากุจิ(24 โสด ติดการพนัน) อ่านใบสมัครหอพักเสร็จก็ถามเอมิว่า"ทำไมไม่มีขนมนมเนยติดไม้ติดมือมาฝากเลย"เอมิเองก็นึกไม่ถึงว่าต้องเอามาฝากด้วย แล้วซาวากุจิก็พาเอมิไปดูหอพักหญิง แต่เอมิถามว่า "ไม่ใช่ตึกที่เราคุยกันอยุ่หรอค่ะ" ซาวากุจิบอกว่าไม่ใช่ แล้วพาเอมิไปอีกทางหนึ่ง

          เอมิเดินมาก็เห็นตึกไม้2ชั้น ลักษณะค่อนข้างโทรม พอซาวากุจิเปิดประตูเข้ามา ก็เจอกับคนกล่มหนึ่งกำลังเล่นไพ่อยู่ ซาวากุจิก็พูดว่า"บรรยากาศเหมือนแหล่งซ่อมสุมเล่นการพนันแบบนี้ มันอะไรกันฮึ" ทุกคนในหอหญิงกลัวซาวากุจิกันทั้งนั้น เอมิเห็นแล้วก็หวันหวั่นเล็กน้อย แล้วซาวากุจิก็ถามหาคนชื่อ"คุโรซาวา มิซาโอะ" (มิซาโอะสาวสวยที่ชอบมองรูปร่างคนอื่เป็นชีวิตจิตใจ แม้กระทั่งตอนได้แฟนก็ชอบที่รุปร่างมากหว่าอาไรอย่างอื่น)

          ซาวากุจิเดินนำเอมิไปที่ห้องของมิซาโอะ แล้วก็ตกตะลึงกับภาพโปสเตอร์แผ่นใหญ่ที่มีรุปสาวๆเต้นแอโรบิกด้ วยเสื้อผ้าน้อยชิ้น ซาวากุจิถึงกับตะลึงงัน แล้วรีบเผ่นทันที เอมิเองก็ชขอบภาพนี้เหมือนกันบอกว่าภาพคนเต้นทำได้ไง ทั้งที่ข้อเท้าเล็กนิดเดียว มิซาโอะได้ฟังกำดีใจที่มีคนชอบภาพเดียวกับเธอด้วย พอดีกับซูสุเพื่อนสนิทของมิซาโอะเข้ามาพอดี ซูสุ สาวสายอีกคนที่ท่าทางแมนมาดแต่จริงๆๆกับตรงกันข้ามกับบุคคลิกเล ย ซูสุชอบอาไรที่หวานแหววชอบสะสมกางเกงกในลุกไม้สวยๆๆ)

         ซูสุคุ ยกับมิซาโอะว่า"มิชชั่น"คราวนี้น่าสนใจมาก มิชชั่น มันคือการ"แอบเข้าไปในหอพักชายแล้วเอาป้ายชื่อหน้าห้องกลับมาให ้ได้ แต่ถ้าเกิดโดนจับได้ก็ต้องถูกไล่ออกจากหอ แต่มิซาโอะไม่อยากเสียเอมิไปก็เลยคิดจะช่วยซูสุเองก็จะช่วยเอมิ ด้วยเหมือนกัน เอมิต้องหาแผนผังโรงเรียน ซูสุไปถามกับอาจารย์บรรณารักษ์อาจารย์บอกว่าอยุ่ในห้องเอกสารแต ่ห้ามเข้า ซูสุกำลังหมดหวังแต่ก็มีรุ่นน้องที่หลงไหลซูสุบอกว่า"ฉันทำความ สะอาดที่ห้องเก็บเอกสารพอดี รุ่นน้องคนนั้นก็หยิบแผนผังโรงเรียนมาให้ ผ่านไปอีกอย่างเหลือแค่รหัสผ่านหน้าประตูคราวนี้มิซาโอะเป็นคนไ ปถามเด็กหอ มิซาโอะใช้เวลาแค่ 3 วินาทีก็ได้รหัสมา เพราะความสวยของตัวเอง

          วันที่เอมิย้ายเข้ามาอยุ่หอ เอมิเอาของไปกำนันซาวากุจิ เป็นค่าปิดปาก เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืนก็เริ่มแผนการได้ หัวหน้าหอเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับมิชชั่นครั้งนี้ คือการไปเอาป้ายชื่อห้อง 201 มาให้ได้ ซูสุเป็นคนช่วยประสานงาน "เที่ยงคืนตรง เอาละเริ่มได้ วุสุบอกมีเวลาแค่ 15 นาที นะ มีทางออกอยู่ 2 ทางคือปีนรั้วกับอ้อมทางตึกไป รั้วมันสุงมากเลย "ซูสุบอก แต่เอมิเลือกที่จะข้ามรั้วไป อาไรนะ เด็กคนนั้นบินได้หรอ ทุกคนในหอตะลึง เอมิรีบวิ่งอย่างเร็ว

          เอมิเข้าหอไปได้แล้วก็ตรงไปที่ชั้น 2 ตรงหัวมุมก็เจอป้ายห้อง 201 วาบินุจิ กับ อินุอิ ใครหว่า เอมินึกไม่ออกว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหน เอมิรีบหยิบป้ายชื่อ2อันเข้ากระเป๋าทันที แต่ก็ตกใจเพราะมีคนเห็นเอมิเข้า แต่โชคดีที่วานิบุจิ ผู้ซึ่งเปลือยท่อนบนเปิดประตูห้องออกมาพอดี แล้วก็บอกเอมิว่า เข้ามาสิ เอมิก็เข้ามาในห้อง วานิบุจิก็บอกว่าเข้ามาไม่รู้จะโดนทำอาไรมั่ง แต่เอมิรู้สักว่าตัวยเองเหมือนอยู่ในกรงแคบๆเพียงลำพังกับสัตว์ ร้าย เอมิยืนมองหน้าวานิบุจิอยู่ ก็มีคนเปิดเข้ามาอีก อินุอิ(หนุ่มหล่อ เป็นสัตว์ประเภทครึ่งบกครึ่งน้ำ ไม่รู้ลักษณะการกิน) อินุอิบอกกับเอมิว่าตัวเองชื่อินุอิอยู่ห้องนี้ เอาชาไหม เอมิทำหน้าเอ๋อตอบไปว่าไม่เป็นไร อินุอิถามว่าวานิบุจิทำอาไรเอมิหรือเปล่า วานิบุจิ บอกว่าเปล่า แล้วเอมิก็บอกว่าตัวเองมาทดสอบความกล้าจากหอหญิง

          อินุอิขอเข้าไปหน่อย เสียงคนดังมาจากข้างนอก เสียงของหัวหน้าหอ วานิบุจิก็เอาเอมิไปห้อยไว้ที่หน้าต่าง โดยให้เอมิเอามือ 2 ข้างจับขอบหน้าต่างไว้ แต่นี้ชั้น 2 นะ หัวหน้าหอเข้ามาตรวจแล้วก็บอกว่าไม่รุ้ใครพาผู้หญิงเข้ามาถ้าจั บได้จะไล่ออกจากหอให้เข็ดแล้วก็ถามอินุอิว่าวานิบุจิอยู่ไหน วานิบุจิก็บอกว่าเหนื่อยหน่อยนะครับ หัวหน้าหอก็กลับออกไป วานิบุจิมาดูเอมิที่ห้อยอยู่ที่หน้าต่าง(หมอนี้ซ่าส์ดิสต์ชะมัด เอมินึก) เอมิจะตกแล้วแต่วานิบุจิจับไว้ได้ทัน แล้วบอกกับเอมิว่า"ถ้าไต่กำแพงนี้ไปเรื่อยๆจะมีบันไดหนีไฟอยู่ด ้านหลัง รีบไปซะก่อนที่มีคนมาเจอสิ" เอมิบอกว่าทำไมยอมบอกฉันละ วานิบุจิบอกว่าฉันเกิดเปลี่ยนใจขึ้นมานะสิ เอมิพูดว่า"ใจดีจังเลยนะ ขอบใจจ๊ะ"

          ซุสุเป็นห่วงเอมิมากรีบโทรหาเอมิทันที เอมิอยู่ไหน เอมิบอกว่ากำลังมา ทุกคนรีบมาออกกันทันที เอมิก็เอาป้ายชื่อออกมา2อัน วานิบุจิ อินุอิ แล้วทุกคนก็พูดพร้อมกันว่า"ป้ายชื่อห้องของวานิบุจิกับอินุอิของหายากสุดๆๆ สุดยอด"มิซาโอะถามเอมิด้วยความห่วงใยบาดเจ็บตรงไหนไหม เอมิบอกว่าไม่เลย เอมิบอกว่าได้เห็นตอนวานิบุจิเปลีอยท่อนบนด้วย เอมิก็ผ่านมิชชั่นไปอย่างวุดววิด เพราะได้วานิบุจิ เป็นคนช่วยเหลือ

          มิซาโอะถูกเด็กปี 1 มาสารภาพรัก มิซาโอะถูกใจทันที เพราะรูปร่างสมส่วน ไม่ได้สนใจหน้าตาเลย เค้าคนนั้นคือ ฟุจิตะ ชายหนุ่มผู้ชอบเล่นสเก็ตบอร์ดเป็นชีวิตจิตใจ แต่อีกไม่นานฟุจิตะก็ต้องย้ายโรงเรียน ฟุจิตะองก็กังวลใจมากเดินคุยกับเพื่อนอยู่ แต่ยายเอมิสัตว์น้อยผู้น่าสารมาได้ยินเข้า ก็บอกว่าให้ลองไปพูดกับพ่อกับแม่ว่าไม่อยากย้ายโรงเรียน แล้วขอมาอยู่หอพักแทน แต่ฟุจิตะบอกว่าพ่อของตัวเองเป็นคนไม่ชอบฟังความต้องการของลูก แต่เอมิบอกว่า"ให้ลองดูก่อนอย่าพูดว่าทำไม่ได้ซิ" ฟุจิตะอ่อนใจกับเอมิมากเลยบอกว่างั้นลองไปบอก 2 คนที่กำลังเดินอยู่ตรงนั้นให้เดินมาทางนี้แล้วคุกเข่าลงซิ ได้เอมิบอก แล้เวเอมิก็รีบวิ่งไป เพื่อนของฟุจิตะบอกว่า 2 คน นั้นนะ วานิบุจิกับอินุอินี้ วานิบุจิไม่ใช่คนที่จมาล้อเล่นได้ง่ายๆๆ ตายละฟุจิตะรีบวิ่งเข้าไป

          แต่ไม่ทัน เอ๋ใครหว่านั้นมัน ชื่ออาไร..วานิ อ...าไรหว่า เอมิคิดไม่ออก แล้วก็พูดว่า"วานิคุงกับนุยคุง" อินุอิ งงที่เอมิเรียกว่านุยคุง ไงละเมื่อวาน เอมิรีบบอกว่า ช่วยนั่งคุก.... ฟุจิตะก็เข้ามาปิดปากไว้ทันแล้วรีบลากออกไป เอมิบอกว่าขนาดคนที่ดูท่าทางเลวร้ายแบบนั้นยังคุยกันรู้เรื่องเ ลย ฮะฮะฮะ อย่าพูดว่าทำไม่ได้ซิ แล้วฟุจิตะก็หายไปหลายวัน แล้วก็โพล่หน้ามาพร้อมกับแผลบนใบหน้า ฟุจิตะบอกว่าพ่อยอมให้มาอยุ่หอ ที่เอมิพูดว่า "ให้ลองดูก่อนอย่าพูดว่าทำไม่ได้ซิ"

          วานิบุจิออกไปข้างนอกเป็นประจำแล้วกลับเข้ามาอีกทีก็ตอนหอเปิด วานิบุจิต้องออกไปทำงานเพราะต้องการหาเลี้ยงตัวเองโดยไม่พึ่งพา พ่อ ทำให้การเรียนต่ำลงเพราะเอาเวลานอนทั้งหมดไปทำงาน เค้าอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างที่ปู่สอน วานิบุจิไปอยู่แม็กซิดกกับปู่ตั้งแต่อายุ8ขวบจนถึง16ปี กลับมาเพราะปู่เสียชีวิต แต่ใครๆๆมันพากันพูดว่าเค้าเพิ่งออกมาจาสถาณพิจบ้าง มาจากแก๊งยากูซ่าบ้าง วานิบุจิคล้ายๆๆสัตว์ดุร้ายที่ทุกคนกลัว คล้ายกับว่า กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล ดึงดูดแต่ผู้ชาย แต่วานิบุจิก็ยังยิ้มแย้มกับเอมิราวกับว่า เอมิเป็นสัตว์เลี้ยงส่วนวานิบุจิเป็นเจ้าของ แม้แต่แฟนของวานิบุจิเองก็ยังไม่ได้ได้ฟังเรื่องราวของวานิบุจิ ตอนไปอยู่แม็กซิโกเลยซักครั้ง มีแต่เอมิที่รู้เรื่องของวานิบุจิทั้งหมด สิงโตยังยิ้มได้แต่ทำไมคนอื่นไม่เห็นนะ เอมิคิด ตัวเอมิเองก็ทำตาละห้อยคอยขออาหารจากผู้พบเห็น เหตุนี้มั่งวานิบุจิจึงเห็นว่าเอมิน่ารัก

เรื่องนี้สนุกมากแล้วก็ตลกมากด้วย ต้องอ่านเอาเอง ขอย้ำว่าสนุกมากจริงๆๆตอนนี้เรื่องราวดำเนินมา 4 เล่มแล้ว หาอ่านกันได้นะค่ะ.....เทเรซ่า

Posted: 09 Nov. 06 at 09:56 | IP Logged

ขอบใจจ้าเทเรซ่าอุตส่าห์มารีวิวแนะนำทุกคน

// อ้อ ขอย้ายหมวดนิดนึงละกัน ต้องไปลงที่หมวดรีวิวน้อ :D

Posted: 09 Nov. 06 at 16:40 | IP Logged

โธ่เอ่ย เราก็นึกว่าเมื่อวานแอบหนีงานมาพิมพ์แทบตายนึกว่าหายซะแล้วซิ

-----------------------------------------------------------

เดี๋ยวมาทำรีวิวใหม่ขออ่านอีกรอบก่อนค่ะ